Drzwi naprzeciwko – romans z sąsiadem, który zaczął się niewinnie

Czas czytania: ok. 10 min | Kategoria: Romantyczne | Opowiadanie dla dorosłych 18+

Marta zdążyła zapukać dwa razy, zanim drzwi naprzeciwko otworzyły się gwałtownie.

— Wiedziałem, że kiedyś przyjdziesz — powiedział Michał.

Stał w progu w ciemnym T-shircie, z rękawami podwiniętymi tak, jakby dopiero co coś naprawiał. Miał trzydzieści siedem lat, czego dowiedziała się kilka tygodni wcześniej podczas przypadkowej rozmowy przy skrzynkach pocztowych. Wiedziała też, że pracował jako architekt, pił kawę bez cukru i zdecydowanie zbyt często wracał do domu późno.

— Nie wyciągaj pochopnych wniosków — odpowiedziała. — Potrzebuję tylko wiertarki.

Uniósł brwi.

— Tylko?

— Nie psuj tej chwili.

— Przepraszam. To rzeczywiście bardzo romantyczne. Kobieta puka do drzwi mężczyzny, a potem prosi go o elektronarzędzie.

Zaśmiała się mimo woli.

Od kiedy wprowadziła się cztery miesiące wcześniej, podobne rozmowy zdarzały im się coraz częściej. Najpierw były zwykłe „dzień dobry”. Potem uwagi o zepsutej windzie, paczkach zostawianych przez kurierów i administratorze, który każdą awarię uważał za „chwilową niedogodność”. Z czasem pojawiły się żarty, rozmowy trwające o kilka minut za długo i ten szczególny moment po pożegnaniu, kiedy żadne z nich nie zamykało od razu drzwi.

Michał cofnął się.

— Wejdź. Poszukam jej.

— Mogę poczekać tutaj.

— Możesz. Ale wtedy pani Halina z trzeciego piętra będzie miała materiał do analiz na cały weekend.

Marta zerknęła w stronę schodów.

— Przekonałeś mnie.

Jego mieszkanie wyglądało inaczej, niż sobie wyobrażała. Spodziewała się idealnego katalogowego wnętrza architekta, tymczasem na stole leżały szkice, obok kanapy stał karton pełen książek, a na oparciu fotela wisiała niedbale rzucona koszula.

— Rozczarowana? — zapytał.

— Trochę.

— Czym?

— Myślałam, że masz krzesła ustawione pod kątem dokładnie dziewięćdziesięciu stopni.

— To robię tylko przed wizytą inspektora do spraw porządku.

Zniknął w niewielkim pomieszczeniu obok przedpokoju.

Marta podeszła do okna. Z jego salonu widać było dokładnie tę samą ulicę co z jej mieszkania, tylko pod nieco innym kątem. Niby nic szczególnego, a jednak poczuła dziwną ciekawość. Przez cienką ścianę i kilka metrów korytarza żyli zupełnie osobnymi życiami.

— Mam — oznajmił.

Odwróciła się.

W jednej dłoni trzymał wiertarkę, w drugiej pudełko wierteł.

— Beton?

— Chyba tak.

— „Chyba” to słowo, po którym zazwyczaj zaczynają się problemy.

— Chcę zawiesić półkę.

— Gdzie?

Wskazała drzwi naprzeciwko.

— Tam.

— Mogę zobaczyć?

— Wiertarki pożyczasz tylko z nadzorem?

— Oczywiście. Bardzo restrykcyjna polityka firmy.

Kilka minut później stali w jej salonie. Marta wskazała miejsce nad niewielką komodą.

Michał popatrzył na ścianę, później na półkę, a na końcu na nią.

— Sama chciałaś to wiercić?

— Tak.

— Bez sprawdzenia instalacji?

— Miałam bardzo mocne przeczucie.

— Wspaniale. Elektrycy uwielbiają tę metodę.

Podeszła bliżej.

— To pomożesz czy będziesz się ze mnie nabijał?

— Jedno nie wyklucza drugiego.

Wyciągnął z kieszeni niewielki miernik. Kiedy przechodził obok niej, ich ramiona lekko się zetknęły.

To był zwyczajny przypadkowy dotyk. Mimo to Marta odsunęła się o pół kroku później, niż powinna.

Michał spojrzał na nią przez moment, lecz nic nie powiedział.

Po kilku minutach półka wisiała idealnie.

— Gotowe — stwierdził.

— Czyli jednak jesteś przydatnym sąsiadem.

— Proszę zapisać to na piśmie.

— Nie przesadzaj.

Powinna była podziękować. On powinien wrócić do siebie.

Zamiast tego żadne z nich się nie ruszyło.

Michał wskazał na dwa kieliszki stojące obok butelki wina na kuchennym blacie.

— Masz gości?

— Miałam mieć.

— Brzmi źle.

Marta westchnęła.

— Przyjaciółka odwołała spotkanie godzinę temu. Jej córka dostała gorączki.

— Czyli zostało ci wino.

— Tragiczna sytuacja.

— Mogę pomóc.

Spojrzała na niego.

— Z winem?

— W pierwszej kolejności.

Przez sekundę zastanawiała się, czy właśnie wydarzyło się coś, czego żadne z nich nie zamierzało nazwać randką.

Potem sięgnęła po korkociąg.

— Jeden kieliszek.

— Oczywiście.

Oboje wiedzieli, że nie zabrzmiało to przekonująco.

Tylko jeden kieliszek

Usiedli przy małym stole w kuchni. Początkowo rozmawiali o rzeczach bezpiecznych: pracy, sąsiadach, remontach i restauracji, która otworzyła się dwie ulice dalej.

Jednak im dłużej siedzieli naprzeciwko siebie, tym częściej rozmowa skręcała w rejony, których dotąd unikali.

— Dlaczego właściwie się tutaj przeprowadziłaś? — zapytał Michał.

Marta obróciła kieliszek między palcami.

— Potrzebowałam zmiany.

— To wersja oficjalna?

— Bardzo elegancka.

— A nieoficjalna?

Zawahała się.

— Skończył się pięcioletni związek.

Michał przestał się uśmiechać.

— Przepraszam.

— Nie ma za co. To ja go skończyłam.

— Jeszcze bardziej intrygujące.

— Było spokojnie. Rozsądnie. Wszystko działało.

— Brzmi strasznie.

Zaśmiała się.

— Właśnie. Zorientowałam się, że bardziej przypominamy współlokatorów niż parę.

Zapadła cisza.

— A ty? — zapytała.

— Ja?

— Cztery miesiące mieszkam naprzeciwko i nigdy nie widziałam u ciebie nikogo dłużej niż kuriera.

Michał spuścił wzrok.

— Jestem trudnym człowiekiem.

— To już zauważyłam.

— Dzięki.

— Proszę bardzo.

Uśmiechnął się, ale po chwili spoważniał.

— Byłem zaręczony.

Marta zamrugała.

— Byłeś?

— Półtora roku temu.

Dopiero wtedy zauważyła stojącą na półce ramkę ze zdjęciem odwróconą fotografią do ściany. Wcześniej uznała ją za kolejny element remontowego chaosu.

— Co się stało?

— Wyjechała.

— Tak po prostu?

— Dostała pracę w Amsterdamie. Mieliśmy pojechać razem. Ja w ostatniej chwili zrezygnowałem.

— Dlaczego?

Wzruszył ramionami.

— Ojciec zachorował. Nie chciałem zostawiać go wtedy samego. Ona nie chciała rezygnować z pracy. Nikt nie zrobił niczego złego.

— To chyba najgorszy rodzaj rozstania.

— Dokładnie.

Marta przyglądała mu się chwilę.

Nagle Michał, którego znała jako faceta rzucającego żartami na klatce schodowej, wydał jej się dużo mniej oczywisty.

— Żałujesz? — zapytała.

— Amsterdamu?

— Jej.

Nie odpowiedział od razu.

— Czasami bardziej żałujemy wersji przyszłości niż konkretnego człowieka.

Marta powoli skinęła głową.

— Dobre.

— Architektura. Zawodowo zajmuję się wymyślaniem rzeczy, których jeszcze nie ma.

— I komplikowaniem prostych zdań.

— To również.

Ich spojrzenia zatrzymały się na sobie.

Tym razem żadne szybko nie odwróciło wzroku.

Marta zauważyła dopiero po chwili, że Michał siedzi bliżej niż wcześniej. Albo może to ona przesunęła krzesło.

— Wiesz, co jest dziwne? — zapytała.

— Co?

— Mieszkamy trzy metry od siebie, a praktycznie nic o sobie nie wiemy.

— Możemy to naprawić.

Ton jego głosu zmienił się ledwie zauważalnie.

Marta odłożyła kieliszek.

— Michał…

— Wiem.

— Niczego jeszcze nie powiedziałam.

— Wiem również to.

Uśmiechnęła się.

— Strasznie jesteś pewny siebie.

— W tej chwili akurat nie.

To wyznanie podobało jej się bardziej, niż powinno.

Wstała, żeby zabrać kieliszki. Kiedy sięgnęła po jego, ich dłonie spotkały się na cienkiej nóżce szkła.

Michał nie cofnął ręki.

Ona również nie.

— Marta?

— Tak?

— Powiedz, jeśli mam wrócić do siebie.

Proste zdanie. Bez żartu.

Spojrzała na jego dłoń, potem na twarz.

— Jeszcze nie.

Za blisko, żeby żartować

Przenieśli się do salonu. Muzyka grała cicho z niewielkiego głośnika stojącego na parapecie.

Marta usiadła na jednym końcu kanapy.

Michał na drugim.

Przez pierwszą minutę wyglądało to niemal komicznie.

— Zachowujemy się jak nastolatki — powiedziała.

— Mam trzydzieści siedem lat i bolą mnie plecy, kiedy źle śpię. Nie odbieraj mi godności.

Roześmiała się.

— To mnie uspokoiło.

— Mogę opowiedzieć o składce zdrowotnej.

— Nie przesadzaj z erotyką.

Popatrzył na nią.

Śmiech ucichł.

Przez moment Marta słyszała tylko cichą muzykę i samochody przejeżdżające za oknem.

Michał przesunął się odrobinę bliżej.

Nie dotknął jej.

To właśnie brak dotyku był nagle najbardziej wyczuwalny.

— Od dawna chciałem cię zaprosić na kawę — powiedział.

— I co cię powstrzymywało?

— Drzwi.

— Drzwi?

— Gdybyś mieszkała trzy ulice dalej i odmówiła, byłoby niezręcznie przez pięć minut. Mieszkasz naprzeciwko. Mogłoby być niezręcznie przez pięć lat.

— Bardzo praktyczne podejście.

— Jestem architektem.

— Już wspominałeś.

Jej kolano lekko dotknęło jego nogi.

Tym razem nie był to przypadek.

Michał spojrzał na nią pytająco.

Marta przesunęła się jeszcze odrobinę.

— Przestań wszystko analizować.

— Świetna rada. Trochę późno.

— Spróbuj.

Podniósł dłoń i dotknął delikatnie jej policzka. Powoli, dając jej wystarczająco dużo czasu, żeby się odsunęła.

Nie zrobiła tego.

Przeciwnie. Odwróciła twarz w stronę jego dłoni.

Pocałował ją.

Pierwszy pocałunek był krótki i ostrożny. Drugi już nie.

Marta poczuła jego dłoń na karku, a potem przesuwającą się spokojnie wzdłuż pleców. Przysunęła się bliżej. Jego zapach, wcześniej ledwie wyczuwalny na korytarzu, teraz był znajomy i niebezpiecznie przyjemny.

Kiedy odsunęli się od siebie, Michał oparł czoło o jej skroń.

— To skomplikuje sytuację ze skrzynkami pocztowymi.

— Straszne.

— I windą.

— Ryzykujemy dużo.

Znów ją pocałował.

Tym razem nie spieszyli się.

Jego palce przesunęły się po jej talii. Marta ujęła go za koszulkę, przyciągając bliżej. Przez kilka sekund świat poza mieszkaniem stał się zadziwiająco mało istotny.

A potem telefon Michała zawibrował na stole.

Nie zwrócił na niego uwagi.

Zawibrował ponownie.

— Odbierz — powiedziała Marta.

— Nie muszę.

Trzeci sygnał.

Michał zaklął cicho.

Spojrzał na ekran.

Marta zauważyła zmianę na jego twarzy.

— Co się stało?

— Nic.

— To zdecydowanie wygląda jak „nic”.

Odłożył telefon.

— Moja była.

Marta znieruchomiała.

— Ta z Amsterdamu?

— Tak.

— Często dzwoni?

— Ostatnio.

Dwa słowa wystarczyły.

Marta odsunęła się.

— I właśnie teraz uznałeś, że warto mi o tym wspomnieć?

— Nie wiedziałem, że dzisiejszy wieczór pójdzie w tę stronę.

— Czyli gdybym nie zapytała…

— Marta.

— Co?

— Ona wraca do Polski.

W pokoju zrobiło się nagle bardzo cicho.

— Rozumiem.

— Nie. Chyba nie.

— To mi wytłumacz.

Michał potarł dłonią kark.

— Zadzwoniła tydzień temu. Chce się spotkać.

— A ty?

— Nie wiem.

Marta wstała.

— W takim razie chyba właśnie znalazłeś odpowiedź na pytanie, dlaczego nie powinieneś zapraszać sąsiadki na kawę.

— Nie powiedziałem, że chcę do niej wrócić.

— Ale nie powiedziałeś też, że nie chcesz.

Nie podniosła głosu. To sprawiło, że zabrzmiało jeszcze poważniej.

Michał również wstał.

— Masz rację.

Marta skrzyżowała ramiona.

— Tego akurat nie spodziewałam się usłyszeć.

— Nie chcę robić z ciebie kogoś, kto pojawia się między jednym rozdziałem a drugim.

— Dobrze.

— Ale nie chcę też udawać, że to, co wydarzyło się przed chwilą, nic dla mnie nie znaczyło.

— Michał, znamy się cztery miesiące i pierwszy raz siedzieliśmy razem dłużej niż dziesięć minut.

— Wiem.

— Więc może nie komplikujmy tego bardziej.

Podszedł o krok.

Zatrzymał się, zanim naruszył jej przestrzeń.

— Spotkam się z nią jutro.

Marta poczuła ukłucie irytacji.

— Nie musisz zdawać mi raportu.

— Nie muszę. Chcę.

Spojrzała na niego.

— Dlaczego?

— Bo jeśli po tej rozmowie będę nadal chciał zapukać do twoich drzwi, chcę wiedzieć, czy je otworzysz.

Drzwi, które zostały otwarte

Następnego dnia nie zapukał.

Ani kolejnego.

Marta powtarzała sobie, że dokładnie tego chciała.

W niedzielę rano minęli się przy skrzynkach pocztowych.

— Cześć — powiedział.

— Cześć.

Tyle.

Michał wszedł po schodach. Marta została na dole z reklamą supermarketu i kopertą z banku.

Denerwowało ją to bardziej, niż była gotowa przyznać.

W poniedziałek wróciła z pracy po dziewiętnastej.

Na wycieraczce stała wiertarka.

Na niej leżała mała karteczka.

„Sprzęt zwrócony właścicielowi. Półka nadal prosto?”

Parsknęła śmiechem.

Odwróciła kartkę.

„PS. Amsterdam definitywnie zamknięty.”

Marta przez chwilę patrzyła na drzwi naprzeciwko.

Mogła wejść do siebie.

Mogła poczekać.

Zamiast tego zapukała.

Michał otworzył niemal natychmiast.

— Półka prosto — powiedziała.

Uśmiechnął się.

— To najważniejsze.

— A reszta?

— Spotkaliśmy się. Porozmawialiśmy. Oboje chyba potrzebowaliśmy powiedzieć na głos, że nie chcemy wracać do czegoś tylko dlatego, że kiedyś było ważne.

Marta skinęła głową.

— Rozsądne.

— Nienawidzę, kiedy używasz tego słowa.

— Dlaczego?

— Bo brzmi, jakbyś zaraz miała wrócić do siebie.

Spojrzała na swoje drzwi.

Potem ponownie na niego.

— Być może.

— Mogę coś zrobić, żebyś zmieniła zdanie?

— Zależy.

— Od czego?

Marta zrobiła krok do przodu.

— Masz kawę?

— Mam.

— Dobrą?

— Bardzo.

— A wiertarkę?

— Niestety także.

— To może być problem.

— Zaryzykuję.

Tym razem pocałowała go pierwsza.

Michał objął ją w talii. Zatrzymał się jednak po chwili, spoglądając jej w twarz.

— Jesteś pewna?

— Gdybym nie była, stałabym po drugiej stronie korytarza.

To mu wystarczyło.

Drzwi zamknęły się za nimi cicho.

Wieczór potoczył się wolniej niż poprzedni. Bez pośpiechu i bez niedopowiedzianych telefonów. Rozmawiali, całowali się, wracali do rozmowy. W pewnym momencie Marta znalazła jego odwróconą ramkę ze zdjęciem.

Michał wziął ją z półki.

— Powinienem był to zrobić dawno temu.

Wyjął fotografię i schował do szuflady.

Nie wyrzucił jej.

Marta doceniła ten gest bardziej właśnie dlatego.

Później stali przy oknie, tak blisko, że czuła ciepło jego ramienia.

— Zabawne — powiedziała.

— Co?

— Przez cztery miesiące dzieliło nas kilka metrów.

— Technicznie około trzech i pół.

— Nie psuj.

— Przepraszam.

Odwróciła się do niego.

— I ani razu nie przyszło ci do głowy zapukać?

— Przychodziło.

— Ile razy?

— Chcesz prawdziwą odpowiedź?

— Tak.

— Dużo.

— Tchórz.

— Rozsądny człowiek.

— Nienawidzę tego słowa.

Zaśmiał się i przyciągnął ją do siebie.

Reszta nocy została między nimi, za zamkniętymi drzwiami i zasuniętymi zasłonami.

Następnego ranka Marta obudziła się w jego łóżku. Przez kilka sekund patrzyła w nieznany sufit, dopóki nie usłyszała ekspresu do kawy.

Założyła jego koszulę i wyszła do kuchni.

Michał postawił przed nią kubek.

— Bez cukru?

— Z mlekiem.

— Wiedziałem, że gdzieś musi być wada.

Marta spróbowała kawy.

— Co teraz?

— Teraz?

Spojrzał w stronę drzwi.

— Teraz prawdopodobnie wyjdziesz ode mnie i przejdziesz trzy i pół metra do swojego mieszkania.

— Romantycznie.

— Mogę odprowadzić.

— Nie trzeba.

Podeszła do niego i pocałowała go krótko.

— Ale wieczorem możesz zapukać.

Michał uśmiechnął się.

— A jeśli będę potrzebował wiertarki?

Marta otworzyła drzwi.

— Tym razem wymyśl lepszą wymówkę.

Przeszła przez korytarz i zatrzymała się przy swoim mieszkaniu.

Dwie pary drzwi nadal stały dokładnie naprzeciwko siebie.

Tylko od tego ranka odległość między nimi przestała mieć jakiekolwiek znaczenie.