Tylko jedna kawa – spotkanie po latach, które miało nic nie znaczyć

Czas czytania: ok. 11 min | Kategoria: Zakazane relacje | Opowiadanie dla dorosłych 18+

— Jedna kawa — powiedziała Karolina, otwierając drzwi po raz pierwszy od dziewięciu lat. — Potem zamykam.

Paweł wszedł do kawiarni i otrzepał z płaszcza krople deszczu. Miał trzydzieści dziewięć lat, klasyczny aparat przewieszony przez ramię i tę samą skłonność do półuśmiechów, przez którą kiedyś wybaczała mu zbyt wiele.

Karolina miała trzydzieści siedem lat i nie zamierzała wybaczać niczego.

Odwróciła tabliczkę na drzwiach, zgasiła światło nad barem i wskazała stolik przy oknie.

— Espresso?

— Pamiętasz.

— Prowadzę kawiarnię. Pamiętam zamówienia.

— Nawet sprzed dziewięciu lat?

— Szczególnie te, za które nikt nie zapłacił.

Paweł przyjął uwagę bez obrony. Postawił na stoliku stary notes w płóciennej oprawie.

— Znalazłem go podczas przeprowadzki.

Karolina rozpoznała wytarty róg i plamę po winie. W notesie zapisywali kiedyś miejsca, które mieli odwiedzić: Porto, Rejkiawik, małą wyspę na Bałtyku, której nazwy żadne nie potrafiło poprawnie wymówić.

— Mogłeś wyrzucić.

— Próbowałem.

— Notes wracał z kosza?

— Ja go wyjmowałem.

Podała mu filiżankę. Ich palce zetknęły się na spodeczku. Karolina cofnęła dłoń pierwsza.

— Dlaczego teraz?

— Wróciłem do miasta.

— Na ile?

— Nie wiem.

— Czyli bez zmian.

Paweł oparł łokcie o stolik.

— Nie wyjechałem wtedy dlatego, że przestało mi zależeć.

— Nie. Wyjechałeś, bo bardziej zależało ci na zdjęciach z drugiego końca świata.

— Dostałem szansę, o której marzyłem.

— A ja dowiedziałam się z twojej wiadomości wysłanej z lotniska.

— Bałem się, że jeśli przyjdę, nie wsiądę do samolotu.

— To miało mnie pocieszyć?

— Nie. Miało wreszcie być prawdą.

Karolina uniosła filiżankę, choć kawa była zbyt gorąca. Za szybą deszcz rozmazywał światła samochodów. W kawiarni zostało tylko bursztynowe światło lampy nad ich stolikiem.

— Dwadzieścia minut minęło — powiedziała.

— Wyrzucisz mnie?

Spojrzała na notes.

— Najpierw go otworzę.

Strony, których nie było

Większość wpisów pamiętała. Jej charakter pisma był równy i drobny, jego pochylony, pełen strzałek oraz dopisków. Na końcu znajdowały się jednak strony, których nigdy wcześniej nie widziała.

Paweł wklejał tam zdjęcia z kolejnych podróży. Pod każdym zapisywał jedno zdanie.

„Tu skarżyłabyś się na wiatr.”

„Ten kolor drzwi kazałby ci przemalować całe mieszkanie.”

„Kawa okropna. Powiedziałabyś, że ostrzegałaś.”

Karolina przewracała kartki wolniej.

— Po co to robiłeś?

— Na początku myślałem, że wrócę po trzech miesiącach. Później byłem pewien, że mnie nie przyjmiesz.

— Nie spróbowałeś.

— Dzwoniłem.

— Dwa razy. O trzeciej w nocy.

— Wstyd ma kiepskie wyczucie stref czasowych.

Na ostatniej stronie znajdowała się fotografia witryny jej kawiarni. Zrobiona kilka tygodni wcześniej.

— Byłeś tutaj.

— Kilka razy.

— I nie wszedłeś.

— Widziałaś mnie z kimś.

Karolina pamiętała mężczyznę przy oknie. Jej były partner pomagał wtedy naprawiać ekspres.

— Pomyślałeś, że jestem z nim?

— Tak.

— A dziś?

— Dziś zobaczyłem ogłoszenie, że wynajmujesz pomieszczenie na piętrze. Zadzwoniłem w sprawie lokalu.

Odłożyła notes.

— To ty jesteś zainteresowany pracownią?

— Podpisałem umowę z właścicielem budynku.

— Wynająłeś lokal nade mną?

— Formalnie obok. Wejście jest z podwórza.

— To ma mnie uspokoić?

— Nie. Mam dziś wyjątkowo słabe wyniki w uspokajaniu cię.

Karolina wstała. Paweł również. Znaleźli się przy barze, zbyt blisko, by rozmowa pozostawała bezpieczna.

— Znowu podjąłeś decyzję bez pytania — powiedziała.

— Nie wróciłem po zgodę na wynajęcie pracowni.

— Więc po co?

— Żeby sprawdzić, czy nadal patrzysz na moje usta, kiedy jesteś zła.

Karolina zacisnęła dłonie na krawędzi baru.

— Zarozumiały dupek.

— Tak.

— Niczego się nie nauczyłeś.

— Nauczyłem się pytać.

Podszedł o pół kroku.

— Mogę cię pocałować?

Powinna była powiedzieć „nie”. Przez dziewięć lat układała tę odpowiedź w różnych wersjach.

Zamiast niej chwyciła go za klapy płaszcza.

— Tylko raz.

Pierwszy pocałunek był krótki. Paweł odsunął się zgodnie z jej słowami, lecz Karolina nie puściła płaszcza.

— To było oszustwo — powiedziała.

— Sama ustalałaś zasady.

— Zmieniam je.

Pocałowała go ponownie. Tym razem wsunął dłoń pod jej włosy, obejmując kark. Karolina przywarła biodrami do jego ciała. Smakował kawą i deszczem, znajomo, ale nie identycznie jak dawniej.

Po zamknięciu

Paweł zdjął płaszcz. Aparat zawiesił ostrożnie na oparciu krzesła, jakby nawet teraz nie potrafił traktować go niedbale.

— Nadal śpisz nad kawiarnią? — zapytał.

— Nadal zadajesz pytania, na które znasz odpowiedź?

Karolina zamknęła kasę i zgasiła ostatnie światło. Na schodach prowadzących do mieszkania Paweł położył dłoń na jej talii. Nie przyspieszał, ale ciepło jego palców przenikało przez materiał sukienki.

W przedpokoju zatrzymała się i spojrzała na niego.

— Jutro możesz stwierdzić, że to był błąd.

— Mogę. Ty też.

— A jeśli znowu znikniesz?

— Wtedy będziesz miała klucze do mojej pracowni i pełne prawo wyrzucić mój sprzęt na ulicę.

— Kusząca perspektywa.

Paweł dotknął jej policzka.

— Chcesz, żebym został?

Karolina odwróciła głowę i pocałowała wnętrze jego dłoni.

— Chcę.

Rozpięła guziki jego koszuli, podczas gdy on zsunął z jej ramion karmelowy kardigan. Materiał opadł na podłogę. Paweł przesunął dłonie po jej plecach i przyciągnął ją do siebie. Karolina poczuła pod palcami twarde mięśnie jego brzucha, drobne blizny na żebrach i przyspieszony oddech.

— To nowa — powiedziała, dotykając jednej z blizn.

— Motocykl. Albania.

— Oczywiście.

— Możesz mnie skarcić później.

— Nie obiecuję, że później.

Pocałowała jego szyję, czując, jak napina ramiona. Paweł rozsunął zamek jej sukienki i pozwolił, by materiał zsunął się powoli, odsłaniając plecy, talię i biodra. Patrzył na nią bez pośpiechu.

— Co? — zapytała.

— Chcę zapamiętać.

— Masz aparat.

— Nie wszystko powinno się fotografować.

Jego usta przesunęły się po jej obojczyku. Karolina objęła go za kark. Dłonie Pawła wędrowały po jej ciele, ostrożne tylko przez pierwsze chwile. Kiedy przyciągnęła go bliżej i wsunęła udo między jego nogi, odpowiedział mocniejszym uściskiem.

Dotarli do sypialni, zostawiając ubrania na podłodze. Karolina położyła się na łóżku, a Paweł zatrzymał nad nią.

— Nadal jesteś pewna?

— Paweł.

— Muszę usłyszeć.

— Tak. Chcę tej nocy. Chcę ciebie.

Pocałował ją, a jego dłonie przesunęły się po piersiach, talii i udach. Karolina reagowała na każdy dotyk, unosząc biodra, przyciągając go palcami wbitymi w plecy. Paweł poznawał jej ciało od nowa, nie zakładając, że dziewięć lat pozostawiło wszystko bez zmian.

Kiedy ich ciała wreszcie się połączyły, przez chwilę pozostali nieruchomo. Patrzyli na siebie, jakby oboje próbowali pojąć, że scena wyobrażana przez lata dzieje się naprawdę. Potem Karolina objęła go udami i nadała ruchom rytm.

Rosnące napięcie odbierało im słowa. Zostały oddechy, krótkie dźwięki i dłonie przyciągające drugą osobę coraz bliżej. Paweł całował jej szyję, a ona czuła, jak jego kontrola ustępuje wraz z jej własną. Spełnienie przyszło falą tak intensywną, że zacisnęła palce na jego ramionach i na kilka chwil zapomniała o wszystkich przygotowanych pretensjach.

Po wszystkim Paweł położył się obok. Karolina przesunęła dłonią po jego klatce piersiowej.

— Jedna kawa — przypomniał.

— Była wyjątkowo mocna.

Pocałowała go wolniej. Napięcie powróciło zaskakująco szybko, lecz tym razem bliskość była czuła, prawie leniwa. Paweł przesuwał ustami po jej ramieniu i plecach, a Karolina prowadziła jego dłoń po swoim ciele. Nie próbowali odzyskać straconych lat. Brali dla siebie tylko tę noc, minutę po minucie.

Klucz na stoliku

Rano Karolina obudziła się sama. Przez kilka sekund leżała nieruchomo, wpatrując się w puste miejsce obok.

— Idiota — powiedziała do sufitu.

Z dołu dobiegł dźwięk młynka do kawy.

Znalazła Pawła za barem. Stał boso, w zapiętych spodniach i rozpiętej koszuli, próbując obsługiwać ekspres.

— Miałeś nie dotykać sprzętu — powiedziała.

— Chciałem zrobić kawę.

— To urządzenie kosztuje więcej niż twój pierwszy samochód.

— Wciąż pamiętasz mój pierwszy samochód?

— Pamiętam, że nie miał hamulca ręcznego.

Podeszła do ekspresu i poprawiła ustawienie kolby. Paweł objął ją od tyłu, lecz pozostawił dłonie na jej talii, dopóki nie oparła się o niego.

— Nie zamierzam udawać, że dziewięć lat zniknęło — powiedziała.

— Ja też nie.

— Nie wiem, czy ci ufam.

— Wiem.

— I nadal jestem wściekła.

— To również zauważyłem.

Odwróciła się w jego ramionach.

— Co teraz?

Położył na barze pojedynczy mosiężny klucz.

— Do pracowni. Nie do wspólnego życia, nie do wieczności i nie do żadnej wielkiej obietnicy. Po prostu do drzwi obok.

Karolina wzięła klucz.

— A jeśli będziesz hałasował?

— Przyjdziesz mnie uciszyć.

— To groźba?

— Nadzieja.

Pierwszy klient zapukał w szybę. Karolina odsunęła się i odwróciła tabliczkę na „otwarte”. Paweł zabrał aparat, ale notes pozostawił na stoliku.

Na ostatniej stronie dopisał rano tylko jedno miejsce: „Tutaj”.

Karolina nie wiedziała, czy ich druga szansa przetrwa. Wiedziała jednak, że tym razem Paweł nie zostawił wiadomości z lotniska. Zostawił klucz — i został wystarczająco blisko, by mogła zdecydować, kiedy go użyje.