Weekend tylko we dwoje – małżeństwo na granicy rozstania

Czas czytania: ok. 11 min | Kategoria: Romantyczne | Opowiadanie dla dorosłych 18+

– To jest ten moment, w którym powinnam udawać zachwyt? – zapytała Emilia.

Marcin zgasił silnik. Przed nimi stał czarny drewniany dom, za nim jezioro i nic więcej. Żadnych sąsiadów, świateł ani miejsca, do którego można było wyjść po kłótni.

– Możesz zacząć od umiarkowanego zainteresowania – powiedział.

– Umiarkowanie interesuje mnie, dlaczego dach wygląda tak, jakby miał spaść przy pierwszym śniegu.

– Właściciel zapewniał, że to projekt skandynawski.

– To wiele wyjaśnia. W Skandynawii też mają grawitację.

Marcin uśmiechnął się pod nosem. Emilia zobaczyła ten uśmiech kątem oka i natychmiast przypomniała sobie, dlaczego kiedyś potrafiła sprowokować go dla samego widoku lekkiego wgłębienia w prawym policzku.

Miała czterdzieści lat. Marcin był od niej dwa lata starszy. Byli małżeństwem od dwunastu lat, a od czterech miesięcy nie kochali się ani razu. Nie wydarzyła się zdrada, wielka awantura czy jedna katastrofalna noc. Ich bliskość zniknęła po kawałku: przez jego służbowe telefony, jej późne powroty, seriale oglądane osobno i coraz częstsze „nie dzisiaj”.

Dom zarezerwowała Emilia. Wysłała mu link z trzema słowami: „Musimy gdzieś wyjechać”. Odpowiedział po godzinie: „Zarezerwuj”.

W środku było cieplej, niż się spodziewała. Przeszklona ściana salonu wychodziła na jezioro. Przy kominku stała niska sofa, na tarasie dymiła duża balia, a w sypialni znajdowało się szerokie łóżko bez dodatkowej kołdry, fotela ani bezpiecznej kanapy.

Marcin wniósł walizki. Zdjął kurtkę i sweter, zostając w dopasowanym grafitowym podkoszulku. Emilia nie chciała patrzeć na linię jego ramion. Patrzyła. Znała to ciało od lat: szerokie barki, mocny kark, jasną bliznę pod żebrami po operacji sprzed dekady. Mimo znajomości widok odsłoniętych przedramion wywołał w niej reakcję tak natychmiastową, że rozzłościła się na samą siebie.

– Ustalamy zasady – powiedziała.

– Brzmi relaksująco.

– Telefony do szuflady. Możemy sprawdzać je rano i wieczorem. Jeśli wydarzy się coś pilnego, twoja matka ma numer właściciela.

– A twoja siostra?

– Moja siostra uzna, że jeśli nie odbieram, to wreszcie uprawiam seks.

Marcin znieruchomiał z telefonem w dłoni. Emilia poczuła, jak rumieniec wspina się jej po szyi.

– Anka zawsze była optymistką – powiedział.

– Nie chciałam…

– Wiem.

Odłożył telefon ekranem do góry. Zanim zamknął szufladę, urządzenie zawibrowało. Powiadomienie rozświetliło się na tyle długo, by Marcin przeczytał: „Potwierdzamy wtorkowe oglądanie mieszkania przy ulicy Cichej”.

Emilia sięgnęła po telefon, lecz on nie próbował go zatrzymać.

– Oglądasz mieszkanie? – zapytał.

– Miałam ci powiedzieć.

– W ten weekend?

– Tak.

– Przed czy po korzystaniu z balii?

– Nie rób tego.

– Czego? Nie pytaj, czy planujesz się wyprowadzić?

– Powiedziałam, że miałam ci wyjaśnić.

Marcin skinął głową i zamknął szufladę.

– W takim razie rozpakuję zakupy. Ty ustal kolejność atrakcji.

W kuchni poruszał się z przesadnym spokojem. Wyjmował warzywa, ser, butelkę wina. Emilia stała przy oknie i obserwowała jego odbicie. Przez chwilę miała ochotę powiedzieć wszystko od razu: że nie podpisała umowy, że oglądanie mieszkania było zabezpieczeniem, że sama nie wie, czy chce odejść. Zamiast tego zapytała, czy pokroi cebulę.

– Oczywiście – odpowiedział. – Przy niej można płakać bez wyjaśnień.

Kolację przygotowywali niemal bez rozmowy. Gdy mijali się przy wyspie, Marcin położył dłoń na jej talii, żeby sięgnąć po nóż. Gest był czysto praktyczny i trwał może sekundę. Emilia poczuła go jednak przez cienki kremowy sweter, jakby dotknął nagiej skóry. Odwróciła głowę. Stał za blisko. Jego wzrok opadł na jej usta, potem na dekolt swetra.

– Przepraszam – powiedział i cofnął rękę.

– Nie za to powinieneś przepraszać.

– Ty też nie.

Wino wypili na sofie. Między nimi leżała poduszka, której żadne nie przesuwało. Ogień z kominka odbijał się w szybie. Emilia podwinęła nogi, a sweter zsunął się z jednego ramienia. Marcin patrzył w płomienie, ale widziała, jak zaciska palce na kieliszku.

– Wynajęłabyś je sama? – zapytał.

– Nie wiem.

– To najgorsza odpowiedź.

– Jedyna uczciwa.

– Dlaczego nic nie powiedziałaś?

Emilia odłożyła kieliszek.

– Bo od miesięcy każde zdanie zaczynające się od „musimy porozmawiać” kończyłeś telefonem z pracy.

– To nieprawda.

– W środę wyszłam spod prysznica naga i stanęłam przed tobą. Nawet nie podniosłeś głowy znad laptopa.

Marcin spojrzał na nią gwałtownie.

– Rozmawiałem z zarządem.

– Właśnie.

Jego wzrok zatrzymał się na odsłoniętym ramieniu. Tym razem nie udawał, że tego nie zauważył.

– Pamiętam tę środę – powiedział ciszej.

– Nie zachowywałeś się, jakbyś pamiętał.

– Pamiętam każdy centymetr ciebie w drzwiach łazienki. Pamiętam, że włosy miałaś mokre, a na biodrze została ci piana. Pamiętam też, że chciałem zamknąć komputer i pójść za tobą.

– Ale nie poszedłeś.

– Nie.

Emilia poczuła pod skórą gorąco, tym razem niezwiązane ze wstydem. Marcin opisywał jej ciało głosem pozbawionym obojętności. Zrobiło jej się trudno oddychać.

– Więc może to mieszkanie nie wzięło się znikąd – powiedziała.

Za blisko, żeby milczeć

Przez dłuższą chwilę słuchali trzasku drewna. Marcin przesunął poduszkę na podłogę, ale nie przysiadł bliżej.

– Byłem idiotą – powiedział. – I nie dlatego, że dużo pracowałem. Dlatego, że widziałem, jak się odsuwasz, i zamiast zapytać, pracowałem jeszcze więcej.

– Ja oglądałam mieszkania zamiast powiedzieć, że boję się wracać do domu, w którym czuję się niewidzialna.

– Chcesz odejść?

Emilia obracała obrączkę na palcu.

– Chcę przestać żyć obok ciebie. Nie wiem jeszcze, czy potrafimy znów żyć razem.

Marcin wyciągnął dłoń, ale zatrzymał ją w połowie drogi.

– Mogę cię dotknąć?

To pytanie zabolało ją bardziej niż zarzut. Kiedyś dotykał jej bez zastanowienia, a ona odpowiadała, zanim zdążyła pomyśleć. Teraz między jego palcami a jej kolanem mieściły się cztery miesiące ciszy.

– Możesz – powiedziała.

Położył dłoń na jej łydce. Nie przesuwał jej wyżej. Ciepło przeniknęło przez cienki materiał spodni. Emilia patrzyła na mocne palce, znajomą obrączkę i niewielkie zgrubienie na kostce po dawnym złamaniu.

– Tęskniłem za tobą – powiedział.

– Spałam obok.

– Wiem. To było najgorsze.

Przesunęła stopę między jego nogi i oparła ją na sofie. Dłoń Marcina znalazła się teraz bliżej kolana. Kciuk wykonał powolny ruch po wewnętrznej stronie łydki. Emilia poczuła, jak jej ciało odpowiada szybciej niż myśli.

– Nie chcę, żebyśmy pomylili seks z rozwiązaniem – powiedziała.

– Ja też nie.

– Ale nadal cię chcę.

Marcin zaczerpnął powietrza. Jego palce zacisnęły się na jej nodze.

– Nie mów tego, jeśli nie chcesz, żebym coś zrobił.

– Chcę zobaczyć, czy jeszcze potrafisz.

Nie rzucił się na nią. To właśnie odebrało jej resztę spokoju. Marcin przesunął się powoli, uklęknął na sofie i zatrzymał tuż przed nią. Jedną dłoń oparł obok jej biodra, drugą uniósł ku twarzy. Pogładził kciukiem dolną wargę.

– Jeśli w którymkolwiek momencie zechcesz, żebym przestał…

– Marcin.

– Tak?

– Pocałuj mnie.

Pierwsze zetknięcie ust było niemal delikatne. Emilia poczuła znajomy kształt jego warg i coś obcego w ostrożności, z jaką się poruszał. Położyła dłoń na jego karku. Pocałowała go mocniej, wciągając dolną wargę między swoje. Marcin wydał cichy dźwięk i objął ją w talii.

Znajomość ich ciał wróciła w jednej chwili. Wiedział, jak przechylić głowę, gdzie przytrzymać ją pod żuchwą, jak mocno zacisnąć dłoń na biodrze. Emilia pamiętała napięcie jego ramion i miejsce przy szyi, w którym pocałunek odbierał mu cierpliwość. Dotknęła go tam ustami. Marcin przyciągnął ją na kolana.

Usiadła na nim okrakiem. Cienki materiał spodni nie ukrywał jego podniecenia. Emilia poruszyła biodrami, sprawdzając reakcję. Marcin odchylił głowę i zacisnął palce na jej pośladkach.

– Nadal potrafię? – zapytał przy jej uchu.

– Jeszcze się nie zdecydowałam.

– Jesteś okrutna.

– Miałeś cztery miesiące odpoczynku.

Pocałował ją mocno. Dłoń wsunęła się pod sweter, przesunęła po nagich plecach i zatrzymała przy zapięciu stanika. Emilia czuła każdy ruch palców, każdy oddech na szyi. Otarła się o niego ponownie, wolniej. Tym razem oboje przestali żartować.

Marcin odsunął się na tyle, by spojrzeć jej w twarz.

– Nie chcę robić tego na złość ani ze strachu, że odejdziesz.

– Ja też nie. Chcę, bo od miesięcy wyobrażam sobie twoje dłonie i jestem wściekła, że muszę je sobie wyobrażać, kiedy leżysz metr ode mnie.

Przesunęła jego dłoń wyżej, na pierś. Marcin objął ją przez sweter. Jej ciało napięło się pod dotykiem, a sutek stwardniał natychmiast. Spojrzał na nią z mieszaniną zachwytu i głodu.

– Chodź do balii – powiedziała. – Chcę zmyć z nas tę podróż.

Na tarasie było zimno, lecz woda parowała w ciemności. Emilia zdjęła szlafrok przy brzegu balii. Miała pod nim czarny jednoczęściowy kostium z głębokim wycięciem na plecach. Marcin patrzył, jak schodzi po stopniach. Nie krył pożądania. Jego wzrok przesunął się od karku przez nagie plecy aż po pośladki pod mokrym materiałem.

– Co? – zapytała, zanurzając się po piersi.

– Nadrabiam środę.

– W środę byłam naga.

– Pamiętam.

Wszedł do wody w ciemnych kąpielówkach. Emilia również patrzyła. Para osiadała na jego klatce piersiowej. Krople spływały między mięśniami brzucha, a gdy usiadł naprzeciwko, woda zafalowała wokół mocnych ud.

Ciało pamięta

Przez moment zachowywali dystans. Potem Emilia wyciągnęła nogę i przesunęła stopą po jego łydce. Marcin złapał ją za kostkę. Pocałował wewnętrzną stronę, następnie poprowadził ustami wyżej, do kolana. Skóra reagowała na ciepło jego ust i chłód powietrza drobnym napięciem.

– Podejdź – powiedział.

– Sam podejdź.

Marcin przesunął się przez wodę i usiadł obok. Jedną dłoń położył na jej udzie, drugą objął kark. Pocałował ją długo, bez pośpiechu. Emilia czuła jego palce przesuwające się pod wodą ku biodru. Materiał kostiumu stał się cienką przeszkodą, pod którą każda reakcja ciała była bardziej wyraźna.

Marcin wsunął dłoń pod wycięcie na plecach. Pogładził kręgosłup, potem objął talię. Emilia odwróciła się do niego przodem i usiadła na jego udach. Woda rozstąpiła się wokół ich ciał. Jej piersi przycisnęły się do jego torsu, a biodra znalazły dokładnie tam, gdzie oboje chcieli.

– Powiedz, jeśli za szybko – szepnął.

– Za wolno.

Chwyciła go za kark i pocałowała. Marcin wsunął palce pod ramiączko kostiumu, zsunął je z ramienia, potem drugie. Mokry materiał zatrzymał się na piersiach. Przez chwilę czekał. Emilia sama pociągnęła kostium niżej.

Jego spojrzenie spoczęło na nagiej skórze. Poczuła się widziana w sposób, którego brakowało jej bardziej niż samego seksu. Marcin objął pierś dłonią, ważąc ją ostrożnie, po czym przesunął kciukiem po stwardniałym sutku. Emilia zacisnęła uda wokół jego bioder.

– Tak za tobą tęskniłem – powiedział.

– To mi pokaż.

Pochylił głowę. Ciepłe usta zamknęły się na jej piersi, a Emilia odrzuciła głowę. Jęknęła głośniej, niż zamierzała, ale wokół było tylko jezioro i las. Marcin powtórzył ruch wolniej, jednocześnie zaciskając dłoń na jej pośladku. Pod nią jego ciało było twarde i wyraźnie napięte. Poruszała się na nim bez wstydu, czując, jak każdy ruch wody zwiększa tarcie i pożądanie.

– Do środka – powiedział, oddychając ciężko. – Zanim zapomnę, że istnieje sześć stopni mrozu.

Emilia założyła mokry szlafrok na nagie ramiona. Marcin nie zdążył zawiązać swojego. W salonie stanęli przy kominku, zostawiając wodę na drewnianej podłodze. Emilia rozsunęła jego szlafrok i przesunęła dłoń po torsie. Skóra była wilgotna, gorąca przy brzuchu i chłodniejsza na ramionach.

– Połóż ręce na kominku – powiedziała.

Marcin uniósł brwi, ale wykonał polecenie, opierając dłonie o kamienny gzyms. Emilia stanęła za nim. Pocałowała kark, linię łopatek i jasną bliznę pod żebrami. Przesuwała palcami po napiętych mięśniach, delektując się tym, że reagował na nią tak wyraźnie. Gdy wsunęła dłonie pod mokry materiał przy biodrach, Marcin odwrócił głowę.

– Mogę się już ruszyć?

– Jeszcze nie.

– Wiesz, że się zemszczę.

– Liczę na to.

Pocałowała go między łopatkami, a potem pozwoliła mu się odwrócić. Marcin objął ją w pasie i uniósł. Emilia oplotła go nogami. Mokry kostium zsunął się niżej, odsłaniając brzuch i biodra. Niósł ją do sypialni, całując szyję, a ona czuła na pośladkach mocne palce i napięcie jego ciała przy swoim.

Położył ją na łóżku, lecz sam nie od razu się pochylił. Stał przed nią z rozchylonym szlafrokiem. Emilia patrzyła na szeroką klatkę piersiową, płaski brzuch i linię bioder. Przesunęła stopą po jego udzie.

– Teraz ty się gapisz – powiedział.

– Nadrabiam cztery miesiące.

Marcin zsunął z niej mokry kostium. Materiał przesunął się po talii, biodrach i nogach, zostawiając ją nagą w ciepłym świetle lampy. Nie zasłoniła się. Rozchyliła kolana i obserwowała, jak jego twarz traci resztki opanowania.

Pochylił się nad nią. Całował kostki, łydki i wewnętrzną stronę ud, zatrzymując się zawsze tuż przed miejscem, którego najbardziej pragnęła. Emilia zacisnęła palce na pościeli.

– Marcin.

– Tak?

– Doskonale wiesz.

– Chcę usłyszeć.

Przesunęła dłonią po jego włosach i przyciągnęła go wyżej.

– Chcę cię bliżej. Teraz.

Pocałował ją. Jego ciało nakryło jej ciało znajomym ciężarem. Emilia przesunęła dłoń po plecach, mocnych pośladkach i udzie. Czuła, że drży z wysiłku, by nie przyspieszyć. Kiedy zatrzymał się i spojrzał jej w oczy, odpowiedziała, obejmując go nogami.

Ich bliskość zaczęła się powoli, jakby po czterech miesiącach musieli odnaleźć wspólny rytm. Ciała jednak pamiętały. Emilia unosiła biodra, odpowiadając na każdy ruch. Marcin trzymał ją za udo i całował pierś, szyję, usta. Oddychali coraz szybciej, szeptali imiona, prosili o mocniej albo wolniej. Nie było w tym nic uprzejmego, lecz wszystko było uważne.

Napięcie zbierało się w Emilii długo. Marcin rozpoznawał każdą zmianę: zaciskające się uda, drżenie brzucha, paznokcie na jego plecach. Zwolnił dokładnie wtedy, gdy chciała, by nie zwalniał, przedłużając przyjemność aż do granicy frustracji.

– Nie waż się przestawać – powiedziała mu przy uchu.

– Nie zamierzam.

Kiedy spełnienie przyszło, było gwałtowne i głębokie. Emilia przyciągnęła go tak mocno, że zabrakło miejsca na oddech. Marcin ukrył twarz przy jej szyi, a jego ciało napięło się chwilę później. Leżeli spleceni, spoceni mimo chłodu za oknem, wpatrując się w migotanie ognia na suficie.

– To niczego nie rozwiązuje – powiedziała po dłuższej chwili.

– Wiem.

– Ale było nam tego potrzebne.

– Wiem.

– Nie irytuje cię, kiedy mam rację?

– W tej chwili niewiele jest rzeczy, które mogłyby mnie zirytować.

Emilia przesunęła dłonią po jego brzuchu. Mięśnie odpowiedziały lekkim napięciem.

– Sprawdzimy to później.

Druga noc

Rano obudziła się z nogą przerzuconą przez biodra Marcina i jego dłonią na piersi. Przez moment żadne się nie poruszyło. Potem Marcin pocałował ją w kark. Jego ciało przylgnęło do jej pleców, ciepłe i ponownie gotowe na bliskość.

– Dzień dobry – powiedział.

– Jeśli to jest twoja wersja porannej rozmowy, poprawiłeś się.

Przesunął dłoń z piersi na brzuch, a potem na biodro. Emilia przycisnęła się do niego mocniej. Pocałunki na karku stały się wolniejsze. Czuła jego oddech, palce oraz rosnące podniecenie przy swoich pośladkach. Odwróciła się w jego ramionach.

– Najpierw odpowiedz – powiedziała. – Nadal chcesz ze mną rozmawiać, kiedy już dostałeś to, czego chciałeś?

Marcin spoważniał.

– Chcę odzyskać żonę, która mi powie, że ogląda mieszkanie, zanim dostanie powiadomienie. Chcę też być mężem, który zauważy ją nagą w drzwiach i nie wybierze laptopa. Seks jest częścią tego, ale nie całością.

Emilia dotknęła jego policzka.

– Nie wynajęłam tego mieszkania.

– Pójdziesz je obejrzeć?

– Jeszcze nie wiem.

– W porządku. Pójdę z tobą, jeśli zechcesz. Albo poczekam w domu.

– I terapia.

– Umówię nas w poniedziałek.

– Nie sekretarka?

– Ja.

Pocałowała go. Marcin wsunął dłoń między ich ciała, ale zatrzymał się, czekając na jej reakcję. Emilia przesunęła jego palce niżej i rozchyliła uda.

– Teraz możesz dokończyć dzień dobry – powiedziała.

Poranek był mniej gwałtowny niż noc. Nie spieszyli się. Marcin całował jej piersi, brzuch i biodra, aż słońce podniosło się nad linię drzew. Emilia odpowiadała dotykiem, który znał, i nowymi gestami, których przez lata nie próbowała. Ich ciała przestały być dowodem zaniedbania. Znowu stały się rozmową.

Po południu obeszli jezioro. Wracali ubrudzeni błotem i trzymający się za ręce. Wieczorem rozpalili kominek, a telefony nadal leżały zamknięte w szufladzie.

Emilia stanęła przy szybie w granatowej koszuli Marcina, zapiętej tylko na dwa guziki. Marcin podszedł od tyłu i objął ją w talii. Jego dłoń wsunęła się pod materiał, spoczęła na nagim brzuchu.

– O czym myślisz? – zapytał.

– Że jutro wracamy do miejsca, w którym przestaliśmy się widzieć.

– W takim razie będziemy musieli patrzeć uważniej.

Odwróciła się. Koszula rozchyliła się, odsłaniając pierś. Marcin spojrzał na nią bez udawanej dyskrecji.

– Właśnie tak – powiedziała.

Pocałował ją przy oknie, wolno i głęboko. Emilia rozpięła dwa ostatnie guziki. Pozwoliła koszuli opaść na podłogę, a jego spojrzeniu przesunąć się po całym ciele. Potem wzięła go za rękę i poprowadziła do sypialni.

Nie mieli pewności, czy jedno łóżko, dwie noce i zaplanowana terapia uratują ich małżeństwo. Wiedzieli tylko, że w niedzielę nie wrócą do domu jako ludzie, którzy milczą obok siebie.

Druga noc nie była pojednaniem na pokaz. Była obietnicą składaną ustami na skórze, dłońmi na biodrach i każdym cichym „jeszcze”, na które drugie odpowiadało bez wahania.

Rano Emilia anulowała oglądanie mieszkania. Nie dlatego, że przestała dopuszczać odejście, lecz dlatego, że pierwszy raz od dawna naprawdę chciała zostać.